David Demuynck & Rob Vanspauwen in De Wiekslag

Foto: Marc Vos

Op 25 februari vond het huisconcert van Casa Nardo plaats op locatie, meer bepaald in De Wiekslag in Stevoort, een vzw die minderjarigen in een moeilijke thuissituatie onderdak biedt, en in dit geval kregen ze de kans om mee te werken aan een mooi muzikaal project in hun eigen living.

Op het programma stonden pianist/componist David Demuynck en contrabassist Rob Vanspauwen, die beiden ook deel uitmaken van het Muze Jazz Orchestra, Along Comes Mary en nog wel wat bands en jazzformaties. Samen brachten ze samen mooie, rustige jazz, zowel eigen composities van Demuynck als covers en standards. De speciale Fender Rhodes pianoklank en de warme contrabas harmonieerden op bijna natuurlijke wijze. Misschien mag ik in dit geval spreken van een soort van chamber jazz, wie weet.

Het duo opende met Sequencing, een compositie van Demuynck en daarna volgde de standard Alone Together, van Arthur Schwartz en een tikkeltje bossanova getint. De jazzgrootheid Bill Evans kwam ook aan de beurt met een prachtig stuk, waarvan ik de titel niet meer weet.. Ideale, rustige zondagnamiddag-jazz zowaar. Raven dat nogal repetitief klonk, was een gloednieuwe compositie, want pas drie dagen geleden geschreven door David Demuynck voor zijn band Viking Trio en nu dus voor het eerst live uitgevoerd.

Het tweede deel werd geopend met de standard Beatrice van Sam Rivers en klonk een stukje vlotter. Het nummer Martin Beck was de vreemde eend in de bijt, want genoemd naar een Zweedse detectiveserie uit de sixties & seventies, en het muzikale thema daarvan was verwerkt in het pianothema. Origineel gevonden, dat zeker. Het topmoment van de namiddag was voor mij het nummer Waltz Of The Falling Leaves, eveneens een eigen compositie van Demuynck, dat door zijn herfstthema misschien qua seizoen niet juist zat, maar alleszinswel qua uitvoering en klasse. Een lyrische compositie met bijzonder mooie contrabaspartijen van Vanspauwen, waarbij er ook wat strijkspel aan te pas kwam.

Tijdens de twee laatste nummers werd Carlo Nardozza gevraagd mee te spelen. Zijn prachtige trompetpartijen brachten weer wat extra variatie in het totaalgeluid, Zoals in het vlotte Beautiful Love bijvoorbeeld, met zijn swingende piano. Bisnummer Strange (?) was de prachtig trage afsluiter, en na een groepsfoto van het publiek met de muzikanten (al een echte Casa Nardo traditie intussen), zat deze aflevering er alweer op. Casa Nardo blijft ons verbazen met verrassende combinaties van jazzmuzikanten in een zeer gezellige en huiselijke omgeving. Live muziek op zijn best, zou ik zo zeggen.


(De volgende aflevering van de huiskamerconcerten bij Casa Nardo (per uitzondering op donderdag) gaat door op 17 april, met twee muzikanten die heel erg de moeite waard zijn, nl. onze landgenoot Bram Weijters (piano) samen met de Amerikaan Chad McCullough (trompet). Indien interesse, graag reserveren op casanardogenk@gmail.com )

Door Marc Vos