"Iedere avond hoop ik dat Elke hier binnenwandelt"

Iedere avond hoop ik dat Elke hier binnenwandelt

Het Belang van Limburg had twee weken geleden als enige medium een uitgebreid interview met Tom Hompes, toen Elke Wevers een jaar vermist was. In dat interview vertelde Hompes "dat hij nog elke avond hoopt dat Elke hier binnenwandelt." "Ze is ontvoerd", zei Hompes aan onze reporter. "Dat is volgens mij de enige mogelijke piste." En ook: "Ik hoop nog op een toekomst met Elke. Ik moet blijven hopen." Het volledige interview leest u hier nog eens.

"Iedere avond hoop ik dat Elke hier binnenwandelt"

Hij ziet haar nog naar buiten wandelen, zijn vriendin Elke Wevers (32), die ochtend op 9 december 2010, uit hun appartement in Neeroeteren. Het begin van een doodgewone dag, leek het. Maar niet zo. Elke kwam niet meer terug. Eén jaar later zit Tom Hompes (36) nog altijd alleen in het appartement waar hij al zeven jaar met Elke samenwoonde. 's Avonds geen Elke langs hem in de zetel, 's morgens alleen aan de ontbijttafel. "De stilte hier kan zo verschrikkelijk zijn", zucht Tom. Maar opgeven wil hij niet. "Iedere avond hoop ik dat Elke hier gewoon terug binnenwandelt."

Op de bel in de appartementsblok aan het Scholtisplein in Neeroeteren, waar Elke Wevers die noodlottige 9de december 2010 de laatste keer de deur uitwandelde, staat nog altijd haar naam: Elke Wevers, alsof er nooit iets gebeurd is.

Maar achter de deur wordt de realiteit pijnlijk duidelijk. Elke is weg. Volgende vrijdag al een jaar lang. In het appartement hangen foto's van Elke. Voor de rest is er het afgelopen jaar weinig veranderd. De kleren van Elke hangen nog in de kast, haar spulletjes liggen nog overal verspreid. "Als ze hier straks binnenwandelt, kan het leven gewoon terug verder gaan", zegt Tom.

Tom leeft nog altijd op hoop. Al heeft hij alweer een bijzonder moeilijke week achter de rug. Afgelopen maandag vernam hij, via de pers overigens, dat er mogelijk een nieuw spoor was naar Elke. De speurders wilden op amper 150 meter van het appartement van Tom en Elke de tuin van een huis onderzoeken met lijkenhonden. Een getuigenis onder hypnose - de getuige herinnerde zich enkele kentekens van de nummerplaat van de auto van een bewoner - had de politie naar het huis geleid. Wie er in het huis woont, weet Tom niet.

"Ik zou ook niet weten of Elke die bewoner ooit ontmoet heeft. Ze heeft er met mij in ieder geval nooit over gesproken." De zoektocht in de tuin, afgelopen donderdag, leverde niets op. Alweer een dood spoor. Het onderzoek zit na een jaar nog altijd muurvast.

Heb je ooit enig geloof gehecht aan deze nieuwe piste?

"Elke keer als de politie een nieuw spoor heeft, krijgen wij weer een sprankeltje hoop. Misschien vinden ze daar in die tuin wel iets dat naar Elke kan leiden, denken we dan. Haar handtas of haar paraplu misschien (Toen Elke Wevers op 9 december 2010 thuis te voet vertrok naar een kruispunt iets verderop waar een collega haar zou komen oppikken om naar het werk te gaan, had ze een handtas en een paraplu bij zich). Maar bij elk nieuw spoor is het telkens weer afwachten. Bang afwachten. En dat doen we nu al een jaar lang."

Ben je gaan kijken toen de speurders donderdagochtend die tuin doorzochten. Dat is hier vlakbij.

"Nee, ik ben daar weggebleven. Stel dat ze daar iets vinden…. De politie houdt ons trouwens op de hoogte als er iets gevonden zou worden."

Jullie hebben het nieuws over dit nieuwe onderzoek via de pers moeten vernemen. Vind je dat normaal?

"Misschien had de politie ons wel moeten inlichten over dat nieuwe spoor. Maar ze zullen er wel een goede reden voor gehad hebben, zeker."

Laten we eens teruggaan naar die bewuste 9de december 2010, de dag dat Elke verdween. Wat herinner je je nog van die dag?

"Dat was een dag gelijk een andere. 's Morgens deed Elke haar ochtendritueel en rond 7.20 uur is ze hier vertrokken. Langs die deur (wijst naar de deur die naar de gang van het appartement leidt). Dat is de laatste keer dat ik haar gezien heb (stilte)."

"Van hieruit is ze dan naar het kruispunt om de hoek gewandeld, waar een collega van het werk haar met zijn auto zou komen oppikken. Zo'n twintig minuten later, rond 7.40 uur, ben ik naar mijn werk vertrokken (Tom en Elke werken allebei voor het ziekenhuis Maas en Kempen; Tom in de campus Bree, Elke in de campus Maaseik)."

Wanneer werd duidelijk dat er iets aan de hand was?

"Ik heb Elke 's middags proberen te bellen op het werk. Zomaar, om haar iets te vertellen over een quiz in ons ziekenhuis. Maar in Maaseik kreeg ik te horen dat Elke niet was komen opdagen. Ik probeerde haar op haar gsm te bereiken, maar dat lukte niet." "Toen ik 's avonds, rond half vijf, thuiskwam was ze er nog altijd niet. Ik heb haar nog enkele keren proberen te bellen, maar ik kwam telkens weer op haar voicemail terecht. Met het uur werd ik ongeruster. Je begint van alles te denken. Rond half negen heb ik uiteindelijk haar ouders gebeld. Vrijwel meteen daarna hebben we de politie ingelicht en die hebben van de zaak onmiddellijk een onrustwekkende verdwijning gemaakt."

René en Elza, de ouders van Elke, zijn er nog altijd van overtuigd dat hun dochter ontvoerd is. Denk jij daar hetzelfde over?

"Ja. Dat is volgens mij de enige mogelijke piste."

Ook jij sluit het volledig uit dat Elke zelf uit het leven zou zijn gestapt.

"Ik ben er zeker van dat Elke dat nooit zou doen. Daarvoor ken ik haar te goed. Ik heb Elke ook zien vertrekken 's morgens. Er was niks abnormaals aan haar te zien. Ook de dagen daarvoor deed ze niet anders dan anders." Hoe heb je de eerste dagen na de verdwijning van Elke beleefd?

"Die eerste dagen en weken waren bijzonder zwaar. Je voelt je zo machteloos, want je kunt niks doen. Het is altijd maar wachten tot de politie met nieuws komt. Na drie weken ben ik gewoon terug gaan werken, omdat ik hier thuis tegen de muren opliep. Al heb ik kort daarna wel heel diep gezeten. Een hele week lang heb ik geweend. Ik wist met mezelf geen blijf meer. Gelukkig heb ik toen psychologische hulp gekregen."

Jullie zitten nog altijd met heel veel vragen over die bewuste ochtend. Wat klopt er volgens jullie niet?

"Wij hebben nog altijd een vreemd gevoel bij het sms'je dat verstuurd is van Elke haar gsm, naar haar collega. Het gaat me niet, ik ga terug, stond in dat bericht, dat om 7.38 uur verstuurd is. Ik vind dat heel vreemd. Elke was een kwartier daarvoor nog thuis en ze heeft er niks van gezegd dat ze zich niet goed voelde. Ze zag er ook helemaal niet ziek uit. Daarnaast vind ik het ook vreemd dat die ochtend niemand iets gezien heeft. Het kruispunt waar Elke stond te wachten is een heel druk kruispunt. Ook de school ligt daar vlakbij. Het kan toch niet dat niemand Elke daar heeft gezien?"

Buiten de vrouw die onder hypnose is gebracht, hebben zich geen getuigen gemeld?

"Er zijn wel wat tips binnengekomen, maar die waren nooit echt concreet. De meeste tips die we kregen, kwamen van paragnosten. Met een stuk of vijf heb ik contact gehad. Sommigen kwamen langs, anderen belden of mailden mij. En ieder had zijn eigen theorie."

Heb jij ooit in die mensen geloofd?

"Ik geloof niet in paragnosten, maar op zo'n momenten klamp je je aan alles vast. Al heeft een van die paragnosten mij wel verbaasd. Die vrouw vertelde mij dingen die ze volgens mij niet kon weten. Ik zie Elke in een roos onderlijfje en een roze onderbroek van het type Hipster, zei ze me. Ik had van het model Hipster nog nooit gehoord, maar een tijdje later vond ik thuis toevallig een kassabonnetje van de Zeeman, met daarop ondergoed van het type Hipster. Dat is toch vreemd? Zoiets kan je toch niet gokken?"

"Diezelfde paragnoste vertelde ons op een dag ook dat ze een adres en een nummerplaat had van iemand - een persoon in Brasschaat - die iets te maken zou hebben met de verdwijning van Elke. Ik ben daar met de vader van Elke diezelfde dag nog naartoe gereden. Maar ja, wat moet je daar gaan doen? Uiteindelijk zijn we dan maar naar de lokale politie geweest. Die zijn diezelfde avond nog op dat adres langs geweest, maar ze lieten ons weten dat het niks was. Gisteren heeft die paragnost mij trouwens nog eens teruggemaild. Ze had de auto met de nummerplaat, die ze ons destijds had doorgegeven, teruggevonden op Google Street View. Tja, wat moet je daarmee?"

Nog andere tips gekregen van die paragnosten?

"De tip over de manege in Neeroeteren kwam ook van een paragnost. Kort na de verdwijning stond op een avond bij de ouders van Elke plots een paragnost aan de deur. Ik weet waar uw dochter is: bij een manege hier vlakbij. Ook toen zijn we daar meteen naartoe gereden. Vlakbij die manege stond een huis waar op de bovenverdieping een dik gordijn voor het raam hing. De vader van Elke heeft daar ook een paraplu gevonden, waarvan de steel was afgebroken (Elke had een paraplu bij zich op de ochtend dat ze verdween). Dan ga je van alles denken. Maar ook die piste heeft de politie uitgebreid onderzocht. Zonder resultaat."

De politie heeft ook jou ondervraagd.

"De politie heeft niet alleen mij, maar iedereen uit Elke haar omgeving - familie, collega's, vrienden - ondervraagd om zo een goed profiel van Elke te kunnen krijgen. Uit die getuigenissen is ook gebleken dat Elke niet het profiel heeft van iemand die zelfmoordplannen heeft. Daarnaast zijn ook mensen uit mijn omgeving ondervraagd. Ook van mij wilden ze een profiel maken."

Ze hebben ook jouw auto in beslag genomen. Beschouwden ze jou als een verdachte?

"Ze wilden mijn auto hebben voor een sporenonderzoek, maar dat heeft niks opgeleverd. Mijn auto heb ik trouwens pas na vijf maanden teruggekregen - in de tussentijd ben ik ook zelf op zoek moeten gaan naar een vervangwagen. Daarnaast heeft de politie ook al mijn rekeninguittreksels gecontroleerd. Dat is normaal, denk ik. Alle pistes moeten onderzocht worden."

Heeft de politie er volgens jou alles aan gedaan om Elke te vinden?

"De politie zoekt uit wat ze kan uitzoeken. Op dit moment zitten er nog twee politiemensen op de zaak: één van de lokale politie hier in Maaseik en één iemand van het parket van Tongeren. Het enige dat mij dwarszit, is dat de politie het de eerste dagen wat heeft laten hangen. Elke is verdwenen op een donderdag, maar de politie is pas 's maandags gaan zoeken naar sporen op het kruispunt waar haar collega haar zou komen oppikken. Waarom zijn ze niet meteen die vrijdagochtend gaan kijken? Zo zijn er misschien wel belangrijke sporen verloren gegaan."

Hoe gaat het nu met jou?

"Ik heb het nog altijd heel moeilijk. Elke keer als je thuiskomt, hoop je dat Elke daar in de zetel zit. Maar dat is niet zo. De pijn is ook dubbel. Er is het gemis én er is die onzekerheid. Elke dag vraag ik mij af waar Elke zou zijn. Om mijn zinnen te verzetten, probeer ik dan ook zo veel mogelijk bezig te zijn. Want bezig zijn, is niet piekeren. Zo werk ik als vrijwilliger bij de brandweer en ben ik vaak op mijn computer bezig."

Heb je veel steun uit je omgeving?

"Mijn vrienden en familie staan altijd klaar. Ook met de ouders van Elke spreek ik regelmatig af."

Waren Elke en jij al lang samen?

"Zo'n acht jaar ongeveer. We hebben elkaar leren kennen via het werk. Daarna ben ik eigenlijk vrij snel bij haar ingetrokken."

Hadden jullie grote toekomstplannen? Trouwen, kinderen?

"Daar waren we eigenlijk nog niet echt mee bezig."

Hoe zie jij de toekomst?

"Daar probeer ik niet te veel over na te denken. Maar ik hoop dat het nog een toekomst met Elke mag zijn."

Denk je dat Elke nog leeft?

"(Zucht) Ik weet het niet. Ik hoop het. Ik moet blijven hopen. Ik heb geen andere keuze"

Koen Snoekx

Door kscherpenberg