Daniele Alfarano is baancommissaris in F1-races

Foto: Imaani Baree

Houthalen-Helchteren - Als kleine jongen was Daniele Alfarano al gepassioneerd door de autosport. Tijdens de 24H of Zolder zag hij voor het eerst een baancommissaris naast het circuit staan. Hij wilde even dicht bij de racewagens komen als zij. Tien jaar geleden schreef hij zich dan ook in voor vrijwilligerswerk als baancommissaris.

Eens 18 geworden, begon Daniele Alfarano aan zijn opleiding tot baancommissaris, wat ook wel marshal wordt genoemd. Een jaar lang liep hij stage bij een team van het circuit van Zolder. Nu neemt hij zelf het voortouw in zijn team.

Alfarano schreef zich in om zo dicht mogelijk bij de racewagens te geraken. ‘Je ziet de kleinste details op de wagens en de helmen als je in een langzame bocht op het circuit staat. Bijvoorbeeld bij Formule 1 in 2016, stond ik wacht in La Source, de eerste, vrij langzame bocht van het circuit van Spa Francorchamps. Je zag de details in de helmen van de racers, soms zelf hun ogen. Het is adembenemend om de volle concentratie van de coureurs te zien.’

Daarnaast is Daniele Alfarano ook al in contact genomen met grote namen. ‘Als marshal sta je vaak oog in oog met de racers zelf. Zo stonden Nico Hülkenberg en Kevin Magnussen – grote namen in de Formule 1 wereld – slechts enkele meters van me. Dan ga je daar natuurlijk met een bang hartje op af om een handtekening te vragen’, aldus Alfarano. De passie is hoorbaar in zijn stem. Hij gaat helemaal op in zijn verhaal.

Baancommissarissen hebben een belangrijke en verantwoordelijke taak bij wedstrijden met motorfietsen en auto`s. Bij vrijwel alles wat er in een race gebeurt moeten ze in actie komen. Ze regelen het hele gebeuren wat de controlekamer zelf niet kan doen. Het heeft dus ook zijn mindere momenten. ‘Racen brengt gevaren met zich mee. Het is in de afgelopen tien jaar af en toe toch al heel nipt geweest, ook voor mezelf’, vertelt Daniele Alfarano. ‘In 2018 tijdens de 6H of Spa, geraakte een LMP1 wagen airborne aan Raidillon. Dit houdt in dat de wagen door een stootwind de lucht in wordt geslingerd. De LMP1 wagen landde juist naast de marshalstand waar ik stond. Op zo’n momenten ben je blij dat er niemand gekwetst is.’

Passie vereist

‘Je draait lange dagen. Je komt als eerste op het circuit aan en je vertrekt als laatste’, zegt Alfarano. ‘Eerst wordt het materiaal gecontroleerd zoals de brandblussers en vlaggen, maar ook de radio’s – waarmee we in contact staan met de andere marshals en racebegeleiding – worden getest. Ook het circuit zelf wordt gecontroleerd. De vangrails moeten stevig genoeg zijn, het asfalt mag niet kapot zijn,…’

‘Daarna krijgen we een briefing. Er wordt ons uitgelegd over welke races het gaat, aan welke marshalpost of welk hokje we staan op het circuit. Het hele evenement lang controleren we de race langs de zijlijnen. Dit varieert van het zwaaien met een vlag bij gevaar, olie of andere vloeistof op de baan tot het waarschuwen van achterblijvers’, vertelt Alfarano. ‘Eens de races van de dag om zijn, wordt alles weer opgeruimd en de voorbereidingen voor de komende racedag getroffen. Je vertrekt moe, maar tevreden naar huis.’

Er heerst veel vertrouwen binnen de groep. ‘Ik kan toch wel zeggen dat ik goede vrienden heb gemaakt bij mijn team. Je moet elkaar blindelings kunnen vertrouwen’, vertelt Daniele Alfarano. ‘Stel dat een wagen gecrasht is en je moet de baan op, moet je er op kunnen vertrouwen dat de andere correct vlaggen en de juiste signalen of handgebaren geven om de veiligheid te garanderen.’

Toch kan er wel eens gelachen worden. ‘Van het moment dat we op het circuit aankomen totdat we ‘s avonds vertrekken, kunnen we lachen’, vertelt Jasko Braem, een marshal in Alfaranos team. Braem werkt al drie jaar samen met Daniele Alfarano als baancommissaris. ‘Er gebeuren duizenden grappige momenten op een dag.’

‘Vaak wanneer we op interventie gaan bij en crash, denken we er niet bij na dat de racer geen Nederlands kan’, vertelt Daniele Alfarano me al lachend. ‘Dan vertellen wij bijvoorbeeld dat hij de wielen van de wagen recht moet zetten of dat we hem wel uit het grind duwen, maar dan kijkt de racer ons onbegrijpend aan met grote ogen. Op dat moment realiseer je dan dat het een Duitser of Brit kan zijn die waarschijnlijk denkt van wat is hier in godsnaam aan de hand. Op zo’n momenten kan je als team plat liggen van het lachen.’

‘Het is een unieke vorm van vrijwilligerswerk. Baancommissaris zijn brengt gevaren met zich mee voornamelijk door de snelheid van de racewagens. Daarom is het ook zo belangrijk dat het vrijwilligerswerk is’, zegt Alfarano. ‘Als men er een grote som geld voor zou krijgen, en het dus enkel voor het geld zou doen, kan dat wel eens gevaarlijk worden. Zo iemand wil je niet tegenover je hebben staan wanneer je met je rug naar het verkeer staat. Iedereen moet gefocust zijn op zijn werk, het ook graag doen en niet enkel voor geld.’

‘Ik ben in het dagelijks leven leerkracht in het deeltijds onderwijs. Ik doe mijn vaste job graag en wil de leerlingen iets bijleren’, verduidelijkt de Houthalenaar zijn statement. ‘Mijn grote passie ligt echter bij de autosport. Zonder passie kun je geen baancommissaris zijn. Het zijn lange werkdagen, met gevaarlijke momenten. Je moet motivatie uit je passie putten om dit gratis te willen blijven doen.’

Dat Alfarano een passie heeft voor zijn vrijwilligerwerk valt op binnen zijn team. ‘Daniele is misschien niet de oudste binnen het team, maar dat vergeet je meteen wanneer er iets erg gebeurt. Hoe die jongen een crash kan managen is fenomenaal’, aldus Jasko Braem.

De motivatie is er na tien jaar nog altijd bij de jonge marshal.
‘Ik vind het leuk dat mijn hobby ook belangrijk is in de sector zelf, want zonder wagens is er geen race, maar zonder baancommissarisen ook niet. Dat maakt het zo speciaal’, aldus Daniele Alfarano. De Houthalenaar is nog lang niet van plan om te stoppen. Hij is momenteel te vinden op het circuit van Zolder voor de weekelijkse testdagen en binnenkort het nieuw raceseizoen.

Door Imaani Baree