Limburgs Landschap - Elfjes van de beken

Kinrooi - Dirk Ottenburghs, medewerker van natuurvereniging Limburgs Landschap vzw, leidt ons rond in de wondere wereld van fauna en flora in de Limburgse natuur.

Dichter bij een elfje kan je echt niet geraken in onze Limburgse natuur. Kwetsbaar fladderend over het water om dan op een flinterdunne stengel te landen, om dan al haar schoonheid te tonen. Het gaat over de weidebeekjuffer. Het overkwam me tijdens een wandeling langs een beekje in De Zig in Kinrooi. De prachtig transparante vleugels met de typische zwarte vlek zijn doorweven met subtiele, blauwglanzende lijntjes. Het lijken wel glasramen in een kathedraal. Maar dan van een kwaliteit die geen mens kan vervaardigen. Bij het mannetje ligt er over het volledige lichaam een blauwe metaalglans. Omdat hij graag in het zonnetje gaat zitten, lijkt het wel of ze constant van kleur veranderen. De vrouwtjes zijn wat bescheidener. Ze hebben een groene kleur en missen de zwarte vlek op de vleugels.

Maar onze ‘elfjes van de beken’ hebben het niet makkelijk. Verdroging en vervuild water zijn niet hun ding. De bosbeekjuffer, het broertje van de weidebeekjuffer – je kan ze uit elkaar houden omdat de mannetjes van de bosbeekjuffer een volledig zwarte vleugel hebben – ging er bijna volledig onderdoor. Bijna stond hij op de verfoeilijke lijst van ‘die hebben we in Limburg niet meer’. Gelukkig verbeterde de kwaliteit van onze waterlopen en kwam er een voorzichtig herstel. Maar we zullen toch nog een tandje moeten bijsteken als we deze sierlijke juffertjes willen behouden. Want – vraag het maar eens aan je kinderen – met elfjes moet je héél voorzichtig omgaan.

Door Dirk Ottenburgs