Column: Filmster op Wieltjes

Foto: Shanna Wouters

Beringen - Shanna Wouters schrijft een column over het dagelijkse leven in Beringen.

Dat ik de aankoppelmotor voor de rolstoel mocht testen kwam niet uit de lucht gevallen. Ik ben namelijk toe aan een heel nieuwe rolstoel. Mijn karretje is versleten. Het is niet dat ik er halsbrekende filmstunts mee uithaal. Ik lig de laatste weken zelfs wat meer in bed dan gewoonlijk maar toch, mijn 4x4 heeft zijn dienst bewezen en is op. 

In België “krijg” je niet zomaar een rolstoel, tenzij het logge klassieke ziekenkasmodel, de passieve rolstoel, de “ik-laat-me-duwen-rolstoel”. Voor mensen die die frequenter nodig hebben, is er de actieve rolstoel, de “ik-beweeg-mezelf-voort-rolstoel”. Daarvoor moet je ten tonele verschijnen voor een hele rits van medische teams, elke keer opnieuw, alvorens je zelfs nog maar naar een rolstoel mag kijken. Die medische teams schreven dus niet alleen de rolstoel voor, maar ook de motor. 

Voor de “pasbeurt” van mijn rolstoel werd opnieuw een middagje V!go ingepland, dat is zoals mannen die een auto gaan kopen en vrouwen die gaan shoppen, dat kost tijd. Tot Maarten, mijn vaste onderstelexpert, me belde met de vraag of ik hen even een pleziertje kon doen? Ze wilden graag een belevingsfilm maken over hoe een “rolstoelpasbeurt” verloopt. Of ik dat zag zitten? Zitten, dat doe ik al bijna altijd, dus dat was geen probleem en mensen helpen doe ik ook graag. Daarenboven had ik toch een effectieve uitmeting nodig, dus was het geen punt om dit te laten volgen door een cameraploeg. Nee, ik kreeg er geen Hollywoodallures van. Ik was al blij dat het niet meer was dan spontaan te laten volgen wat er die dag gebeurde.

Door de coronamaatregelen moest het wel heel veilig gebeuren en met beperkte ploeg: Jef en Ilse voor de film, Maarten, moeke en ik voor de pasbeurt, maar zo werd het ook niet al te druk rondom me. Er komt sowieso al heel wat kijken bij zo’n pasbeurt. Het is een precisiewerkje waarbij de lintmeter vlijtig wordt gebruikt om de been- en romplengte vast te leggen. Ook de heupbreedte wordt bestudeerd, om te zien of mijn achterwerk nog wel past in mijn karretje. Er wordt ook uitvoerig gekeken naar de houding: zit ik scheef, hoe zit het met de schouderbelasting, met mijn bekkenstand? Daarnaast zijn er nog ontelbare opties van fancy kleurtjes en velgdeksels tot carbonuitvoeringen om de rolstoel zo licht mogelijk te maken, al stijgt de prijs dan ook enorm. Met de nodige pijnmedicatie ben ik erdoor geraakt, het was tanden bijten soms. 

Het is een van de belangrijkste momenten voor de komende vijf jaar, dit maakt deel uit mijn zitcomfort en houding, maar dus ook van mijn gezondheid. Dat hier niet lichtzinnig wordt overgegaan vanuit V!go, geeft me een gevoel van vertrouwen, dus ik was ook blij dat ik iets kon terugdoen door deel te nemen aan de opnames. Al was ik stiekem nog meer opgelucht toen ik hoorde dat ze voldoende en goed bruikbaar beeldmateriaal hadden, want de filmcrew wist op voorhand niet welk vlees ze in de kuip hadden. En met die mondmaskers is dan wel een deel van dat vlees bedekt, de rest moet ook nog over komen op de mensheid, hé. Gelukkig zagen ze door die maskers niet dat mijn mond open viel toen ik de offertes zag.

Door de verschuiving van Federaal naar Vlaams niveau op gebied van terugbetaling, komen motor en rolstoel samen op meer dan 6.000 euro eigen aandeel. Zelfs met voorschrift en zonder enige vorm van luxe of poespas moet je in België bijbetalen. Nou, ik ben niet van de grootorde Marc Coucke, Willy Naessens of Gert Verhulst dus ik heb dat niet even in een schuif liggen of op mijn rekening staan. Op dat moment was ik liever wel een echte filmster geweest. Liefst zonder handicap, dan wist ik meteen welk goed doel ik zou oprichten om te steunen! Misschien moet ik nu maar eens een Couckebak, euh wafelenbak, organiseren, al is dat in deze tijden niet vanzelfsprekend. En dat zouden er dan wel heel heel, heel erg veel worden, vrees ik.