Carine, de vrouw van Eddy, en zijn broer Marc. 

Carine, de vrouw van Eddy, en zijn broer Marc. © Serge Minten

Eddy (59) werkte in Sint-Trudo: “Zoveel levens gered, zelf niet gered kunnen worden”

Sint-Truiden -

Als logistiek medewerker van het Truiense Sint-Trudo Ziekenhuis kwam Eddy Mathijs (59) op alle afdelingen. Ook op de Covid-afdeling. “Hij was zo voorzichtig”, zegt zijn vrouw Carine. “Maar dat virus: je ziet het niet, je hoort het niet, je ruikt het niet.” Eddy overleed op 22 december aan corona.

Hanne De Belie
Een eerbetoon aan Eddy Mathijs. 

Een eerbetoon aan Eddy Mathijs. © RR

Eddy Mathijs (59) werkte in het Sint-Trudo Ziekenhuis in Sint-Truiden. Daar, waar tijdens de eerste golf zoveel slachtoffers vielen. In november raakte ook Eddy besmet. Hij overleed op 22 december 2020. “Eddy heeft eerst jaren als ambulancier gewerkt”, vertelt zijn vrouw Carine. “Dat was zijn passie. In 2007 heeft hij een bacterie in zijn wervels gekregen. Na een lange revalidatie was hij hersteld, maar het zware werk als ambulancier kon zijn rug niet meer aan. Daarom heeft hij een aangepaste logistieke job in het ziekenhuis gekregen. Hij moest onder meer de medicatie rondbrengen, en zo kwam hij op alle afdelingen. Ook op de Covid-afdeling. Hij was een figuur in het ziekenhuis. Iedereen kende Eddy. Je moest zijn achternaam niet zeggen. Gewoon Eddy. Hij was ook afgevaardigde van het syndicaat. Ook daarin was hij heel gedreven. Hij streed volop voor het personeel.”

Bekijk hier alle eerbetonen aan de Limburgse coronaslachtoffers

In coma

Op 14 november werd Eddy ziek. Corona. “Eerst had hij een gewoon griepke”, vertelt Carine. “Ook ik testte positief, en mijn reuk- en smaakzin was weg. Na een week werd Eddy plots slecht en heb ik de ziekenwagen moeten bellen. Namiddag lag hij al op intensieve zorgen. Het zag er goed uit, tot donderdag. Toen moesten ze hem intuberen en in coma brengen. Dankzij de hoofdverpleegkundige Sofie heb ik Eddy nog wakker gezien. Normaal was het geen bezoekdag, maar ze belde me op. Eddy weende. Hij weende en zei: Ik dacht dat ik dood was. Ik ben zo blij dat ik hem toen nog gezien heb. Al besefte ik niet dat het de laatste keer was. Er was geen teken dat hij het niet zou halen. Hij had geen onderliggende problemen. Zaterdag was hij er zo slecht aan toe dat ze hem naar Leuven hebben gebracht. Vier weken heeft hij daar gelegen, zonder dat we bij hem mochten. Ze hebben alles gedaan wat ze konden, maar het was uitzichtloos. Op 22 december zijn we afscheid gaan nemen. Toen ik hem zag, schrok ik. Dat was Eddy niet meer. Wat daar allemaal aan hem hing, dat hou je niet voor mogelijk.”

Eddy, samen met dochter Nele.

Eddy, samen met dochter Nele. © RR 

Knuffelcontact

Hoewel Eddy altijd heel close was met zijn broer Marc, hebben ze elkaar niet meer gezien sinds februari 2020. “Hij wilde niet. Omdat hij in het ziekenhuis werkte en ons niet wilde besmetten”, vertelt Marc. “Hij heeft zoveel levens gered, zeker toen hij ambulancier was. Maar zelf kon hij niet gered worden van dat stomme virus. We schelen maar 16 maanden, zijn samen opgegroeid. Deugnietenstreken uithalen, geheimpjes delen: broertjes onder elkaar. Voor de lockdown kwam hij geregeld naar hier. Samen lekker eten, een flesje wijn drinken. Dat ik hem niet meer gezien heb, maakt het allemaal extra moeilijk. We zitten hier nog heel dikwijls een potje te wenen, maar dat verandert niets.”

“Het enige knuffelcontact dat we hadden, was onze dochter Nele en onze schoonzoon”, gaat Carine verder. “Daar ging Eddy helpen met de verbouwingen. Voor de rest zagen we niemand. Eddy kocht alles online: hij ging geen winkel in. Hij was altijd uiterst voorzichtig. Maar ja, hij raakte besmet.”

Een woord van troost of een persoonlijke boodschap kan u hier achterlaten

Eddy en Carine, met verwaarloosde honden die ze in Spanje gingen halen voor All4dogs. 

Eddy en Carine, met verwaarloosde honden die ze in Spanje gingen halen voor All4dogs. © RR

Op pensioen

Dat Eddy geen waardig afscheid kon krijgen, valt nog zwaar. “Bij de uitstrooiing waren we met vijftien personen. Onze dochter Nele en zoon Koen en hun geliefden, de kleinkindjes, zijn broer Marc en zus Jenny, en nog een paar familieleden en vrienden. Ook Geert was erbij, de collega van Eddy die ons in deze intense periode heeft bijgestaan”, zegt Carine. “Maar voor de rest… Geen koffietafel. Niets. In de plaats van bloemen of kransen hebben we gevraagd om een paar goede doelen te steunen. Onder meer All4dogs, een vzw waar we teamlid van waren. Zij halen verwaarloosde honden vanuit Spanje naar België. Eddy was een echte dierenvriend, was graag met de honden bezig. Wij hadden ook allebei een elektrische fiets, en gingen 60 of 70 kilometer fietsen. In augustus zijn we nog vijf dagen naar Ieper geweest. Als we ergens stopten om iets te drinken, ging Eddy altijd kijken of we daar wel veilig konden zitten.” “Weet je wat het zo triest maakt? In 2022 kon hij op pensioen. Anderhalf jaar en hij was op pensioen. En eigenlijk was het maar een paar maanden voor die vaccins. Als zorgpersoneel was hij normaal nu aan de beurt”, zucht Carine. “Dat maakt het zo oneerlijk. Ik zal het nooit een plaats kunnen geven. Toch niet de manier waarop.”

Beluister hier de getuigenissen van nabestaanden van de Limburgse coronaslachtoffers

bekijk ook

Niet te Missen