© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

© Shanna Wouters

Paal op Stelten, dag 1: “BV dat is een scheldwoord”.

Beringen -

Terwijl je Helmut Lotti aantreft in de natuur - hij plukt graag zijn eigen appels - zal Willy Sommers eerder alle vrije tijd opofferen aan zijn gezin. Het klinkt idyllisch, het leven van een artiest. Als toeschouwer zie je hen een uurtje of twee op een podium en dan is het liedje uit. Maar hoe geromantiseerd is dit beeld? We gingen op onderzoek op Paal op Stelten dat met zijn 25ste editie enkele kaskrakers uit de kast toverden. Kraken doen ze nog lang niet. Een blik op het leven van een echte artiest.

Shanna Wouters

“Om in vorm te blijven, fiets ik, ik doe aan lopen waarbij ik mijn hartslag zo laag mogelijk hou, zwem - vorige week nog 1,2 km schoolslag op 20 minuten - en doe core stability training. Ja, dat is noodzakelijk om echt topfit te blijven.” Helmut houdt zich duidelijk aan een strak traingingschema, naast de drie dagelijkse wandelingen met de hond door de heuvelachtige omgeving van zijn thuisbasis in de Ardennen. Willy kiest eerder voor tennis en padel: “Daarnaast heb ik het geluk dat ik kan eten wat ik wil. Al treed ik wel niet op met een volle maag.” En ook dat doet Helmut niet. Al kiest hij daarnaast bewust voor minder vlees, gezondere dingen en zweert hij zoetigheden en gistarme producten volledig af.

Ze zijn er mee bezig, een heel jaar, gezondheid, fit zijn en ook met muziek. "Aan een plaat kan ik een jaar tot anderhalf jaar werken", verraadt Willy. Helmut kiest niet voor het eerste het beste. Al gelooft hij wel in het gedachtegoed van Roy Orbison: “Nummers die vlot en vloeiend gemaakt worden zijn de beste.” Kortom er steken al talloze, onbetaalde, uren in en er komen ook onnoemelijk veel mensen aan te pas, nog voor we de plaat horen. En dan nog repetities, danspasjes oefenen voor de live, finetunen, allemaal om minstens 60 minuten de fans een ultiem hoogtepunt te bezorgen. Is het dan een hondenjob?

Passie

“Ik denk dat ik aan 60 uur per week kom dat ik alleen met muziek bezig ben, daarnaast zijn er in de zomer nog de opnames voor ‘Tien om te Zien’, maar het voelt niet alsof ik 60 uur werk, het is een passie”, vertelt Willy. Bij Helmut, die ook altijd bezig blijkt met muziek, luisteren, schrijven, ja het is een vak apart, ligt dat niet heel anders. “Neen, het is geen nine-to-five job, ik ben er ongeveer een 14 uur per dag mee bezig. Als artiest heb ik dan nog het nadeel dat ik geen echt nachtmens ben en niet tegen lawaai kan, ik schrik zelfs als de hond blaft, dan vliegt m'n koffie door het huis, maar toch is muziek mijn grote passie, ik zou niet meer zonder kunnen.”

Een passie, want anders hou je het dus duidelijk niet vol, je bent er bewust en onbewust altijd mee bezig, van kleins af aan zo blijkt, dat is misschien wel het grote geheim om geen ééndagsvlieg te worden. Beide heren waren heel jong toen ze ontdekt werden, hebben zelfs internationale faam. Willy haalde nummer 1 in Spanje en verbleef er als jonge knaap regelmatig met in zijn schaduw zijn papa als steun en toeverlaat. Mama als strenge, maar rechtvaardige kracht. Helmut werd in Nederland ontdekt, toerde zelfs door Australië. En voor een optreden zoals vanavond, op Paal op Stelten, tekent mama present. Dat kondigt hij fier aan op het podium. Het blijven onze ‘jongens’. Maar er zijn grenzen.

Scheldwoord

“In mijn beginjaren moest ik zwijgen dat ik een liefje had, voor de fans, ik moest de ideale schoonzoon zijn”, zegt Willy. “Dat imago moest er zijn. Uiteindelijk kwam dan toch uit dat ik een liefje had. De gevreesde reacties waren niet eens zo slecht. Ik ben mijn fans ook ontzettend dankbaar voor alle liefde en warmte door de jaren heen. Maar sociale media hebben veel veranderd. Ten tijden van mijn hartoperatie kreeg ik kritiek dat ik in het ziekenhuis lag om aandacht te krijgen. Zoiets doet pijn. De snelheid waarmee nieuws rondgaat en de ongeremdheid van reacties, dat is toch veranderd.”

Ook Helmut merkt die evolutie. “Ik ben en blijf beleefd zolang anderen beleefd blijven, mijn fans zijn me heel dierbaar. Maar ik besef dat alles tegenwoordig heel snel op het internet staat. Onlangs zat ik met mijn dochter op restaurant. Een koppel had ons al de hele tijd in de gaten en volgde alles minutieus. Vermoedelijk dachten ze dat we een stelletje waren. Natuurlijk zie ik daar de humor van in. Ik ben dan wel artiest, maar privacy vind ik toch wel belangrijk en die wordt tot op heden goed gerespecteerd. Ik ben ook geen BV, zo zie ik mezelf niet. Ik kom op tv met mijn talent, met datgene waarvoor ik werk, niet met mijn privéleven. Ik vind BV zelfs een scheldwoord. Die titel, dat is een ongezonde ambitie of een onaangename bijkomstigheid.”

Wei uit zijn dak

Wat wel in de sterren geschreven staat, is dat wij hopen dat “onze” Helmut en Willy nog jaren meegaan en zeker nog eens langskomen in Paal, want de wei ging uit zijn dak. En ook Jelle Cleymans en Jonas van Geel hebben dat geweten. De twee guitigaards genoten op speelse wijze van het meezing-enthousiasme. Level Six sloot af met een knal, een repertoire van hits en meezingers, zij zijn Paal al gewend, ook al ligt het festival nu op een nieuwe locatie, het houdt het volk niet tegen om er een groot feest van te maken.

Aangeboden door onze partners

Niet te Missen