Pastoor Piringen pleit voor financiële omkadering kerkfabrieken

Het is warempel een verademing nog een fiks aantal mensen, zowel volwassenen als kinderen, op de been te zien om hun verbondenheid in geloof te uiten op een traditioneel culturele wijze. Dit in de jaarlijkse Sacramentsprocessie te Piringen op 26 juni.

Werner Jansen

Dit ten tijde van leegloop van de kerken (1 op 20 van de Vlaamse bevolking neemt deel aan de wekelijkse mis, tegen 1/3 in 1976), het in vraag stellen van het nut van de gebouwen op zich en de herberekening van de verdeelsleutel ter financiering van de erediensten (vandaag gaat 71 miljoen euro van de in totaal 91 miljoen naar de katholieke kerk).

Terecht toonde E.H. Tony Hayen in zijn preek tijdens de voorafgaande eucharistieviering, in de nog maar pas verfraaide St-Gertrudiskerk, zijn bezorgdheid voor het nakende wegvallen van misschien wel een structureel financiële omkadering van de kerkfabrieken.“Is het niet ook het ceremonieel van een wekelijkse mis, die er toe bijdraagt dat mensen bij elkaar komen tot bezinning, elkaar ondersteunen in blijdschap (communie, vormsel, huwelijk) en treurnis (begrafenis)? Het ligt méér dan ooit aan éénieder van ons om dit voor onze kinderen te bewaren”Hierbij benadrukte de pastoor zijn dank aan de vrijwilligers in de parochie, zonder wie het vandaag alleszins onmogelijk is om tot een duchtige uitvoering van het sacraal gegeven te komen. Wel is het raadzaam het ‘management’ van de 1792 (!) kerkfabieken te verbeteren, versnippering van het besteden van gelden tegen te gaan zodat de gemeenten tot een meer sufficiënte financiering kan geraken.Maar hierbij dient men waakzaam te zijn, zodat de kerk (als gebouw) zoveel mogelijk in haar oorspronkelijke functie dient gerespecteerd te worden en de diocesane goedkeuring tot transformatie in profaan gebruik niet al te lichtzinnig dient toegepast te worden.Als de kerk haar oorspronkelijke zin verliest, verdwijnt niet alleen een organisch middelpunt van het dorp, maar gaat ook zijn ziel verloren. Om nog maar niet te spreken over het typisch Vlaamse dorpsgezicht: de glooiende velden met in de verte dat kerktorentje dat er bovenuit priemt, en met haar klokkengelui nog eens die verbondenheid accentueert.Bij het verglijden in slaapdorpen, mini-suburbs, dreigt alzo het repetitief sociaal contact verloren te gaan.Vandaag de dag spreken we meer een meer over de consolidatie van onze Vlaamse financieel-economische eigenheid.Waken we er tegelijkertijd ook niet beter over, dat we onze sociaal-culturele identiteit niet met datzèlfde badwater weggooien?En dit heeft in se niet enkel met het postuleren van geloof in één bepaalde religie, dan wel met onze verbondenheid als volk te maken!

Aangeboden door onze partners

Niet te Missen