Noorden kwijt op Pukkelpop

HASSELT -

Voeten die dringend aan rust toe zijn en een hoofd dat er het noorden bij heeft verloren. Die symptomen tekenen de ruim 30.000 Pukkelpopgangers per dag die gedurende twee dagen hebben gependeld tussen zes podia. 's Lands grootste alternatieve muziekevenement zette zaterdagnacht in Hasselt een punt achter een zomer vol festivals. Een punt en geen uitroepteken, want daarvoor verliep deze editie net iets te mak.

BR>

Even terug naar vrijdag. Na Public Enemy mocht

Zita Swoon

voor de zoveelste keer deze zomer een Vlaamse festivalwei bewerken. Dit moet zowat het zwakste Zita Swoon-concert van de zomer geweest zijn. 'Maria' had nog iets omdat de sfeer perfect klopte bij de volle maan rechts van het podium, maar de overige setlist werd routineus afgewerkt. Helemaal huilen met de pet op werd het toen Tom Barman -tegenwoordig met weerwolf-look- mee het podium opkroop om wat in de microfoon te neuzelen.

Nee, geef ons dan de

Red Hot Chili Peppers

. Dat begon al meteen met het triootje 'Around The World' (de nieuwe single), 'Give It Away' en 'Scar Tissue'. Verrassend genoeg kozen ze daarna voor een iets andere set dan een week tevoren in Keulen. Waarmee meteen bewezen is dat de Peppers echt lekker bezig zijn en niet op routine spelen. Bassist Flea en gitarist John Frusciante keken mekaar diep verliefd in de ogen terwijl ze lekkere stukjes jamden van ouwe nummers zoals 'I Like Soul'. Het zweet droop van de wild in het rond springende Flea, maar desondanks hield hij deze keer netjes zijn broek aan.

Zaterdag

Meteen een lap erop moet

Living End

gedacht hebben en zo werden wij oorverdovend wakker met schitterende punk-rock en een gedreven contra-bassist. De uptempo vrolijke meidenrock van

Luscious Jackson

kreeg nog niet heel veel volk naar het hoofdpodium gezogen, maar ze mochten er wel zijn. Hun nummers zoals 'Ladyfingers' en 'Naked Eye' bedoelen we.

Ondertussen in het Pukkelpop-asiel en op de Main Stage:

Dog Eat Dog

. Zij schreven de eerste stofwolken, crowdsurfers en een uitzinnig publiek op hun conto. De New Yorkse funrockers zwierden kwistig met meezingers als 'Isms', klassieker 'No Fronts' en huidige single 'Expect The Unexpected'. Dolle pret, al hielden wij er een dubbele stoflong aan over.

Pletwals

Biohazard

krijgt van ons de prijs van meest publieksvriendelijke groep. De hardcore-bende uit New York speelde een snoeiharde set, deed de leraars in de frontstage gapen van verbazing, nodigde vrienden van Dog Eat Dog en Sick Of It All uit op het podium en zorgde voor een stortvloed crowdsurfers toen gitarist Billy Graziadei in de frontstage dook.

Uitgerekend uit het land waar echte mannen krokodillen met hun blote handen vangen, komt het Australische broekjestrio

Silverchair

. 'Anthem For The Year 2000' is een prachtsingle, 'Neon Ballroom' een plaat die pas later op zijn waarde zal worden beoordeeld. Hopelijk heeft Johns het rochelen tegen dan afgeleerd.

Kula Shaker

vonden wij tot voor kort saaie retro-hippies, maar op Pukkelpop bewezen ze dat we ongelijk hadden. Stevige en gevarieerde set en publiek het mee.

De frontstage was voor het concert van

The Jon Spencer Blues Explosion

volgelopen met Belgische artiesten van alle slag. Net zoals ons zagen ze hoe de oervader van de bluesnoise zijn gitaar martelde en een lichtjes stomende set neerpootte.

Wie

The Offspring

in januari al aan het werk zag, kende al een groot deel van de show. De

intermission

met zeepbellen en Dexter Holland die uitrust in een opblaaszetel. Het bijzonder irritante makelaartje op speed dat de show probeert op te eisen. Nieuw waren 'molesteer de Backstreet Boys met baseballknuppel' en het hoofdstuk 'pompier spelen' waardoor de helft van het publiek met een bronchitis naar huis mocht.

Heel andere koek bij het Britse

Orbital

. Hun optreden begon later dan voorzien met filmmuziek van Stanly Kubrick's 'A ClockWork Orange'. Daarna speelden de broertjes Hartnoll bijna hun hele nieuwe cd 'The Middle Of Nowhere' erdoor, met af en toe wat folietjes ertussen. Een intro van Bon Jovi gemixt met 'Heaven Is a Place on Earth' van

fooking

Belinda Carlisle bijvoorbeeld, geruggensteund door een pompende technobeat. 'The Box' klonk dan weer erg dreigend en knaller 'Satan' was de eerste van drie

vette

bisnummers.

Experimental stage: Bolwerk van trommelvlies-killers

De Experimental Stage was één van de grote nieuwigheden dit jaar. Maar aan de bevolkingsdichtheid in de tent te zien, was het niet meteen een schot in de roos. Het opzet was nochtans nobel: de festivalganger een blik gunnen in de duistere wereld van het experiment en de avant-garde.

Lite

, het eenmalige verbond tussen de Amerikaan John King en 17 jonge Belgische gitaristen had slechts één doel: alle trommelvliezen in de zaal tot pulp herleiden. Snerpende gitaarnoise waar geen kruid tegen opgewassen is, laat staan het menselijk gehoor.

Doo Rag

was creatiever dan de rechtoe, rechtaan-herrie van Lite. Bluesy ketelmuziek gepuurd uit de georchestreerde herrie die Bob Log en Thermos Malling middels stofzuigeronderdelen, bierbakken, een blikken vuilnisemmer en een ouderwetse slide-gitaar. Helemaal verrassend werd het toen Bob Log zijn plectrum inruilde voor een valhelm (!).

Vreemd wat

Mitsoobishy Jacson

in deze tent kwam doen. Oké, Pawlowski en co maken niet meteen de meest gemakkelijke muziek, maar de groep als experiment was ons al langer bekend. Ze oogstten wel veel bijval bij Limburgers en collegae-muzikanten.

Het door sommige radiolui geroemde ensemble

Think Of One

en diens Marrakech-adoratie was slechts leuk voor even. Welgeteld vier minuten.

JMX

rotzooide op zijn plaat 'Autonome' aardig wat met rock, blues, een karrevracht samples en dj DNA. Dé groep voor deze tent. Jean-Marie Aerts ramde op zijn gitaar, de dj scratchte erop los, maar het werd pas helemaal mooi toen ook Herman Gillis kwam meedoen met vier Filterbanken.

Het Schotse

The Beta Band

zou gehuld in futuristische pakken urenlang komen jammen. Gelukkig werd de set ingekort en een jamsessie was ook niet aan de orde. Op plaat best leuk, live werkte het snel op onze zenuwen.

Old Skool feestje

De Nederlandse reggae-hiphoppers van

Postmen

waren onderweg in de file terecht gekomen, en speelden daardoor vrijdag een pak later. De Hollanders maakten het wachten goed met een straf live-concert, stukken beter dan het optreden tijdens Viva Velinx. Als de gitarist nu nog zou willen stoppen met die vervelende hardrocksolo's, kregen ze hier nog het adjectief 'groots' mee.

De

Sugar Hill Gang

lulde aardig wat af tussen de nummers, maar als hun Old Skool door de boxen knalde, was het wel feest. Eén groepje hiphopfans had in het midden van de tent de nodige ruimte veroverd om te kunnen breakdancen op dé rapklassieker 'Rappers Delight'. Maar ook 'The Message' en 'White Lines' van die andere hiphoppionier Grandmaster Flash zorgden voor funky toestanden.

Pechvogels

Gangstarr

hadden onderweg afgezien. Hun koffers met al hun kleren en één platentas, waren ergens op een andere luchthaven terechtgekomen. Toch wilde de band nog per se optreden. Veel interactieve roepspelletjes tussen drie en vier uur 's nachts met een aantal straffe nummers als 'You Know My Steez' en 'Full Clip'. Guru werd geflankeerd door twee andere MC's, die de man soms wat overstemden. Beetje jammer, want Gurus rauwe stemgeluid en unieke flow kwam daardoor minder uit de doeken dan op plaat.

Creamfields neemt festival over

Pukkelpop leek vrijdagavond even Pukkelpop niet. Op maar liefst vier van de zes podia had Creamfields de boel overgenomen. De danstenten werden tijdelijk omgedoopt tot Cream, Big Beat Boutique, Bugged Out en Metalheadz.

Creamfields is een succesvol Brits dance-evenement, gegroeid uit trendy dansavonden in de Cream-club in Liverpool. Het pakket dat naar Hasselt werd overgeheveld, bevatte populaire deejays zoals Paul Oakenfold, David Holmes en Leftfield en live-acts van Ken Ishii, DJ Shadow en Coldcut.

De talrijke minder bekende namen en de vaststelling dat dit allegaartje toch vooral op maat van het Britse danspubliek was gesneden, ontlokte her en der wat kritiek. Te weinig echte house-deejays, luidde het. Verloor Pukkelpop hiermee niet zijn eigenheid? En waar zat de Belgische inbreng, met uitzondering van de opvulsets van Eric Smout en Luc Janssen?

Boiler room: Eenrichtingsverkeer van drum 'n bass

Het verschil tussen het aanbod dance op vrijdag en op zaterdag was enorm. Vrijdag was het wellicht een beetje té, waardoor je soms haast niet meer wist wat te kiezen. Op zaterdag was dat wel even anders. Op Orbital na, waren er enkel beats in de Boiler Room te horen. Voornamelijk getapt uit een vaatje dat de betere drum 'n bass schenkt. Niets op tegen, maar een beetje meer afwisseling in het aanbod was welkom geweest. Straffe start van de

Cinérex dj's

nochtans. Iets eclectischere toestanden bij een onaangekondigde set van

Luc Janssen

, maar daarna was het vooral d&b-eenrichtingsverkeer. Vanaf de muzikale bloedbroeders

Optical

en

Ed Rush

tot en met de drum 'n bass van de Limburgse

dj Leno

klonk het aanbod vrij euh... hetzelfde. De Boiler Room trok ook pas tegen de valavond wat meer volk om pas bij

Millenium Kru

aardig op temperatuur te komen. Bij afsluiter

Richard Dorfmeister

klonk er voor het eerst heel andere muziek in de tent. Veel relaxter, veel abstrakter, maar uiterst

groovy shit

. Rustige, maar zeer mooie afsluiter.

Niet te Missen

Meest Recent